De bruiloft van Merel en Joost in september voelde als een langzame, bewuste ademhaling - vol verlangen, tederheid en een bijna magnetische aantrekkingskracht tussen hen. Hun liefde leeft dicht aan de oppervlakte. Je voelt het in de manier waarop ze elkaar aanraken, in hoe hun blikken elkaar blijven zoeken, zelfs in een volle ruimte. Dit was een intieme viering in Rotterdam, gevormd door emotie in plaats van traditie, waarin elk moment betekenis droeg.

Er was passie, maar ook zachtheid. Een stille hunkering onder het gelach. Beloften uitgesproken niet om indruk te maken, maar om zich bloot te geven. De hele dag bleef hun nabijheid voelbaar - handen op blote huid, voorhoofden die elkaar raakten, kussen gedeeld alsof de rest van de wereld even was verdwenen. Terwijl het licht verschoof van warme middag naar avondgloed, verdiepte de viering zich tot iets bijna filmisch. Het vastleggen van bruiloften zoals deze in Rotterdam - waar liefde rauw, expressief en diep persoonlijk is - is waar mijn hart zich het meest thuis voelt.